“Eğer dinler isen, dinlenirsin.” dedi.
“Nasıl yani?” dedim.
Şöyle bir bakıverdi, gülümsedi.
“Bilir misin, ilmin başı nedir?” dedi.

Sen dedi, evet sen,
Söyle ne dersin?

Dedim ki:
İşgal edilmiş ise beyin,
Ben ne bilirim ki Beyim…?
 

Evet;
Her yılın bir sonu,
Bu yıl da yine yıl sonu.
Tükenen bir ömür,
Yolcunun sonsuzluğu…

Biten ömürdü,
Yılbaşı dediler.
Garipler derdini saz ile söyler.
Öyle ya;
Yolun sonu göründü beyler!

Evet, yılbaşı:
Biri biterken,
Bir diğeri yeniden başlar.
Mevsimler misali,
Ömür de böyle değil mi dostlar?

İstersen göklere çıkart,

Gönlü leşte olan anlamaz evlat.

Hadi üzülme, bırak;

Sen işine bak!

Attığın taşı,
Kusmukla sıvarsın.
Sen kin dolu bakış;
Ne çamur bir adamsın..!

‘Biz birilerini parlatıp, öne çıkarmayız.’ dedi,
‘Niçin ?’ dedim;
‘Bizde birlik yok ki.’ dedi,
Birden bir diğeri öyle bir gülüverdi,
Öyle ya adam haksız da değildi..!

Bin bilgeyi,
Bir belgeyle ikna ettikte.
Bir hasedi, bin belgeyle,
İkna edemedik be kirve….!

Evet;
‘Bizde bir baş yok, hepimiz eşitiz.’ dedi,
Dedim ki;
Sizden gelen dirlik sizin olsun,
Bunca başla başa çıkana da aşk olsun…

Bilmem ki nedir bu benlik putu ?

Canana Can olacağına,

Gel gör ki;
Soyundun aşkın cellatlığına !

Unutulmuş sokak,
Hınca hınç dolu.
Söyleyin salonlar,
Yok mu bir çıkar yolu..?