Öyle ya;
Aşk, âşığı sever…
Akıl dedin de beyim,
Âşıkta akıl ne gezer?

Evet;

“Ruh kendine benzeyeni sever.” dedi,

“Ya aşk ne eder?” dedim.

Gülümsedi;

“Git başımdan.” dedi,

Şems yüzlü sevgili…!

Yola inanan yoldaşını satmaz!
Dost ise, dosta yanlış yapmaz.
Evet Beyim;
Bizim kitabımızda;
Seven sevgiliden kaçmaz!

Evet, bir ihmalde,
Binlerce keder…
Düşman uyur mu hiç beyler?
Öyle ya, demiri demirle döverler!

“Yoruldum.” dedin de;
Biz de yorulandan yorulduk!
Evet, böylece durulduk.
Aşk mı dedin ey Can?
Yorulmakta bulduk…

Ona kafir, buna zındık,
Beyim bıktık artık bıktık.
Burası dünya,

Öyle ya;
Oda bir insan sonuçta..!

“Hep beni mi düşünürsün?” dedi,
“Ben bilmem.” dedim Sevgili.
Alıverdi birden benden beni,
O unutulmaz Sevgili…

Birden tarifsiz çehresiyle;
‘Cahille tartışma.’ dedi.
‘Niçin?’ dedim,
‘Cahili cesareti bitirir.’ dedi.
Evet o biricik Sevgili…

Bir eli yağda,
Diğeri balda.
Bir tebessüm dedik;
Dilenci dedi be Usta..!

Evet;
İnsan, insan olanı nasıl incitir ?
Karakter bu dost;
Kişi karşısındakini,
Kendi gibi bilir..!

Sen bollukta dostunu çokça hatırla,
Darlık zaten hatırlatır O’nu sana.
Evlat burası dünya;
Ölüm öldürülmedi daha..!

Evet;
Ömrümüzü verdik de,
Bin belge ile
Bir cahili ikna edemedik be kirve!