Dost;
Dilleriyle incitenler apaçık belli.
Sahi şu halleriyle;
İncitenler de neyin nesi..?

‘Sen’ dedi;
Devrimci misin ?
Dedim ‘Ben bilmem.’
‘Hem beyinleri de sömürmem.’

Evet;
İncinir ama incitmem..!

Sömür,

Semirdikçe sömür.
Nedir bu sayha;
Beyim bir ömür..?

Birden, “Nesin be?” dedi, “Sen?”
Dedim ki ben bilmem!
Beyinleri kemirip,
Kimseyi de incitmem.

Sen sırtında çarmıhını taşımana bak,
Bıkan bıksın bırak.
Aşk bu;

Şakaya gelmez evlat..!

Öyle ya;
Vurdular sırtımıza bunca taşı,
Ne şan kaldı nede mal.
Hamalız biz evlat hamal..!

‘Gül var mı gül?’ dedi,
‘Yok’ diyemedim de gülüverdim.
Öyle bir güldü ki;
İnanın bir nisan şakası gibiydi…

‘Güneşin kıymetini bilmeyen,
Donacağı günü beklesin.’ dedi.
O güzeller güzeli,
Şems yüzlü Sevgili…

Tutsak beyin,
Bir karış havada.
Aman ha beyim;
Anlat ve çabala..!

Çiçekler misali;
‘Her dil kendi ırkında güzeldir.’ dedi.
İnsanı insanca seven Sevgili…

Dedim kirve;
Küsmek için tetikte bekleyene ne demeli sence ?
‘Karga kargalığını,

Kanarya kanaryalığını yapmalı dedi bence..!’

‘İncelik’ dedim Sevgili,
İncelik nedir sence ?
‘İnceldiği yerden kopartmamaktır.’

Dedi bence..!