“Ey Dost!” dedim,
“Seni başkasına tercih edene ne demeli sence?”
Birden tarifsiz çehresiyle,
“Dost, dostunu satmaz.” dedi bence.

Gaflette darlık,
Gayrette varlık.
Yetmez mi bu lakaytlık ?
Beyim;
Bıraksak mı artık..!

Perdeler,
Evet dev dev perdeler.
Cellatlar diyarı bayım,
Paramparça gövdeler..!

Ve şair ekledi:
“Kelebekler.” dedi,
Evet kelebekler…
Bunca cellat elinde,
Parçalanmayı bekler!

Öyle ya;
Aşk, âşığı sever…
Akıl dedin de beyim,
Âşıkta akıl ne gezer?

Evet;

“Ruh kendine benzeyeni sever.” dedi,

“Ya aşk ne eder?” dedim.

Gülümsedi;

“Git başımdan.” dedi,

Şems yüzlü sevgili…!

Yola inanan yoldaşını satmaz!
Dost ise, dosta yanlış yapmaz.
Evet Beyim;
Bizim kitabımızda;
Seven sevgiliden kaçmaz!

Evet, bir ihmalde,
Binlerce keder…
Düşman uyur mu hiç beyler?
Öyle ya, demiri demirle döverler!

“Yoruldum.” dedin de;
Biz de yorulandan yorulduk!
Evet, böylece durulduk.
Aşk mı dedin ey Can?
Yorulmakta bulduk…

Ona kafir, buna zındık,
Beyim bıktık artık bıktık.
Burası dünya,

Öyle ya;
Oda bir insan sonuçta..!

“Hep beni mi düşünürsün?” dedi,
“Ben bilmem.” dedim Sevgili.
Alıverdi birden benden beni,
O unutulmaz Sevgili…

Birden tarifsiz çehresiyle;
‘Cahille tartışma.’ dedi.
‘Niçin?’ dedim,
‘Cahili cesareti bitirir.’ dedi.
Evet o biricik Sevgili…