Evet;
Dosta yanlış yapmadı,
Darağacını boyladı.
Vefa dedinde Bayım,
Yoldaşını satmadı..!

Denklik, denklem.
‘Söyler misin’ dedi ‘bu nedir?’
Dedim ki; En iyisini istemem,
Kendimi bilir, 
Hem, başka şeyde bilmem…

Sen denizsin,

Göl değilsin ki bulanasın.
Bırak dost;
İsteyen istediği kadar taş atsın..!

‘Kimsenin kendini alim gördüğü yok beyim, telaşlanma.’
O’ bir ayna;
İnsan insanın,
Aynasıdır sonuçta..!

Dünya bu;
Karıştırma bırak.
Acep kim demiş,
Ölüm son durak.
İnsanız bayım;
Sen insanca yaşamana bak…

Her bahar mevsimi beyinlere kin yerine,
Şefkat ekilse keşke.
Söyle be kirve;
İnsanlık öldümü sence..?

Ve Şair ekledi;
Güneş misali,
‘Kabire giren tendir, can değil ki.’ dedi,
O Şems yüzlü sevgili…

Bunca ben,

‘Sen kimsin be.’ dedi ‘sen’
Birden bir Garip;
‘Sen neymişsin be abi.’ dedi sen..!

‘Gül’ dedim,
Anam bir gülüverdi,
İnan yüreğimin yağı eridi.

Neticede gül idi,

Evet;
Gül kokulu Sevgili…

Diz boyu mürekkep,
Buyrun kanaat.
Cahilde cesaret,
Al sana sanat..!

Gönüllü köle,
Boynunda boyunduruk.
Körlükte zirve,
Durmaz ki bir soluk..!

Hem cahil, hemde kör,
Bir kere hata yapmaya gör.
Siler şu alemden seni,
Evet nasipsiz nankör..!