Bin kilit vursan da,
Bir gafil yeter ona.
Dost, aman ha;
Vatan bu vatan sonuçta..!

Evet, zehirli tohum,
Bozuldu genler.
Körpecik beyin,
Etmeyin beyler!

Kin yüklü beyin,
Donuk çehre.
Şefkatli çoban,
Cahil mi sence?

Derler ya;
Seven yok, inanan çok.
Yokluk kapısı be dost,
Şirin varda Ferhat yok..!

Evet !
İnandım deyip, güvenmemek.
Söyler misin Beyim;
Sence bu ne demek..?

Dedim Dost:
İnsan, insanı boğar mı sence?
İnsan, insanca kaldığı sürece,
Güzellerin en güzelidir, dedi bence…

İşgal edilmiş beyin;
Sen neyin türküsünü söylüyorsun ki Beyim ?
Ağlar mısın güler mi,
Söyle ben ne bileyim..!

“O kötü, bu kötü.” dedi,
Dedim: “Ya sen, evet sen?”
Keşke bir kere de, iyi olmayı denesen!

“Eller,” dedi Şair, “eller…”
Bir elinde zehir,
Diğerinde panzehir.
Söyler misin bayım, sence bu nedir?

Ve Şair:
Kişi dedi,
İnandı mı görür,
İnanmadığının körüdür!

Ey Can,
Boşuna çığırtkanlık etme.
Sevdiğini överek değil,
Severek göstereceksin!

Duvar adam!
Bir kere gülmez.
Takılır saman çöpüne,
Hezeni görmez.
Her şeyi bilir de Beyim;
Kendini bilmez!