Cellat bu,
Bu şirinlikte neyin nesi?
Evet, kafeste beyin;
Sahibinin sesi!

Tepeden bakış,
Hadi gül, kasıl.
Gölgende ölüm;
Buna bak asıl!

Öyle ya;
Gönülden gönüle bir yol vardır, görünmez.
Eren erdim, görense gördüm demez!
Evet Dost; Aşıklar ölmez…

Kan damlamış beyne,
Zihinlerde kin!
Sen zehirli tohum;
Seni eken kim?

Evet;
Tek başına bile kalsan,
Sen hedefine odaklan.
Koltuk değneklerini bırak,
Başarı, başarısızlıktan geçer evlat!

Aşk ağlatırken;
Bedel ödemeden baş köşelere oturanlara
Ben ne deyim beyim…?

Yürüdüğü yolda mazerete takılanla,
Yol yürünmez evlat!
İkna etmeyi bırak,
Sen yürümene bak...

Birden “Bana bak!” dedi,
“Ezer geçerim şimdi.”
Dedim ki:
Karakter meselesi bu Beyim;
Filler istese de incelik gösteremez ki!

Evet,

Elleriyle cellatlık edeni anladık da;

Dilleriyle cellatlık edeni,

Anlayamadık be usta..!

Dedim Sevgili:
Aşkı akılla boğmak nedir sence?
Gülümsedi:
Aşk’ın kendine sor dedi bence…

“Eğer dinler isen, dinlenirsin.” dedi.
“Nasıl yani?” dedim.
Şöyle bir bakıverdi, gülümsedi.
“Bilir misin, ilmin başı nedir?” dedi.

Sen dedi, evet sen,
Söyle ne dersin?

Dedim ki:
İşgal edilmiş ise beyin,
Ben ne bilirim ki Beyim…?