Toz pembe hayat,
Bollukta doruk.
Mutluluk şarkısı;
Çehreler donuk..!

Benlik dağında baykuş,

Sıfırla yan yanasın.

Bin kere bilsen de,

Yine bire muhtaçsın..!

Mutluluk? dedim.
“Doğduğunda değil,
bulduğunda mutlu olursun.” dedi.
O güzeller güzeli,
En güzel Sevgili…

Niçin bu salya sümük?
Biz sevdik Beyim,
Evet, sevdik…
İncitmemek için hep tetikte bekledik!

Aslından kaçış,
Birlikte korku.
Mutluluk şarkısı;
Peykeler doldu..!

Dedim ki Devre:
Bu sesler de neyin nesi?

Dedi ki:
Mazlumun gür sesi,
Evet, yurdumun yükselişi!

Gayesiz beyin,
Semiren gövde.
Pespembe hayat,
Değil mi devre..!

Sen ey yolcu!
Bir mermi deyip de geçme;
Çanakkale, geçilmedi işte!

Her biri ayrı ırktan olsa bile,
Kim zincir vuracakmış ki bu asil millete..?

Bin kilit vursan da,
Bir gafil yeter ona.
Dost, aman ha;
Vatan bu vatan sonuçta..!

Evet, zehirli tohum,
Bozuldu genler.
Körpecik beyin,
Etmeyin beyler!

Kin yüklü beyin,
Donuk çehre.
Şefkatli çoban,
Cahil mi sence?

Derler ya;
Seven yok, inanan çok.
Yokluk kapısı be dost,
Şirin varda Ferhat yok..!