‘Gül’ dedim,
Anam bir gülüverdi,
İnan yüreğimin yağı eridi.

Neticede gül idi,

Evet;
Gül kokulu Sevgili…

Diz boyu mürekkep,
Buyrun kanaat.
Cahilde cesaret,
Al sana sanat..!

Gönüllü köle,
Boynunda boyunduruk.
Körlükte zirve,
Durmaz ki bir soluk..!

Hem cahil, hemde kör,
Bir kere hata yapmaya gör.
Siler şu alemden seni,
Evet nasipsiz nankör..!

Dost;
Dilleriyle incitenler apaçık belli.
Sahi şu halleriyle;
İncitenler de neyin nesi..?

‘Sen’ dedi;
Devrimci misin ?
Dedim ‘Ben bilmem.’
‘Hem beyinleri de sömürmem.’

Evet;
İncinir ama incitmem..!

Sömür,

Semirdikçe sömür.
Nedir bu sayha;
Beyim bir ömür..?

Birden, “Nesin be?” dedi, “Sen?”
Dedim ki ben bilmem!
Beyinleri kemirip,
Kimseyi de incitmem.

Sen sırtında çarmıhını taşımana bak,
Bıkan bıksın bırak.
Aşk bu;

Şakaya gelmez evlat..!

Öyle ya;
Vurdular sırtımıza bunca taşı,
Ne şan kaldı nede mal.
Hamalız biz evlat hamal..!

‘Gül var mı gül?’ dedi,
‘Yok’ diyemedim de gülüverdim.
Öyle bir güldü ki;
İnanın bir nisan şakası gibiydi…

‘Güneşin kıymetini bilmeyen,
Donacağı günü beklesin.’ dedi.
O güzeller güzeli,
Şems yüzlü Sevgili…