Kan damlamış beyne,
Zihinlerde kin!
Sen zehirli tohum;
Seni eken kim?

Evet;
Tek başına bile kalsan,
Sen hedefine odaklan.
Koltuk değneklerini bırak,
Başarı, başarısızlıktan geçer evlat!

Aşk ağlatırken;
Bedel ödemeden baş köşelere oturanlara
Ben ne deyim beyim…?

Yürüdüğü yolda mazerete takılanla,
Yol yürünmez evlat!
İkna etmeyi bırak,
Sen yürümene bak...

Birden “Bana bak!” dedi,
“Ezer geçerim şimdi.”
Dedim ki:
Karakter meselesi bu Beyim;
Filler istese de incelik gösteremez ki!

Evet,

Elleriyle cellatlık edeni anladık da;

Dilleriyle cellatlık edeni,

Anlayamadık be usta..!

Dedim Sevgili:
Aşkı akılla boğmak nedir sence?
Gülümsedi:
Aşk’ın kendine sor dedi bence…

“Eğer dinler isen, dinlenirsin.” dedi.
“Nasıl yani?” dedim.
Şöyle bir bakıverdi, gülümsedi.
“Bilir misin, ilmin başı nedir?” dedi.

Sen dedi, evet sen,
Söyle ne dersin?

Dedim ki:
İşgal edilmiş ise beyin,
Ben ne bilirim ki Beyim…?
 

Evet;
Her yılın bir sonu,
Bu yıl da yine yıl sonu.
Tükenen bir ömür,
Yolcunun sonsuzluğu…

Biten ömürdü,
Yılbaşı dediler.
Garipler derdini saz ile söyler.
Öyle ya;
Yolun sonu göründü beyler!

Evet, yılbaşı:
Biri biterken,
Bir diğeri yeniden başlar.
Mevsimler misali,
Ömür de böyle değil mi dostlar?