Evet;
Zihninde kin,
Ne etsin ki beyin?
Karakter dedin de,
Söyle daha ne deyim..?

Dedim; ‘Dost,
Şarlatan kimdir sence ?’

‘Kendini dev aynasında görendir.’

Dedi bence..!

Sahi dedim;
‘Kalburla güneş taşımakta neyin nesi?’
Şöyle bir bakıverdi,
Git başımdan,
Güldürme beni dedi..!

İnsan bu,
Melek değil evlat.
Sen sevmene bak,
Karşılık bekleme bırak..!

‘Ne yani
Yarası olan gocunur diye tekbir cümlede mi söylemeyelim?’ dedi.
İnsanı insan diye seven şefkâtli sevgili…

Üzülme Evlat.

Terk edecekse eğer bir kişi;

Kusura bakmak zaten onun işi..!

Evlat;
Öğüt kâr etmez nasipsize.
Tek bir dost yeter zaten,

Yetmedi mi bize..?

Başkasının kusuru,
Senin kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Evet evlat;
Aynalar yalan söylemez..!

Bedelsiz aşk,
İnan ama sevme.
Bu nasıl bir akıl;
Beyim yeter güldürme..!

Usta be;
Gönül almak yerine,
Ağızlardan laf almak isteyene,

Sahi ne demeli sence..?

İstesekte istemesekte,
Yürüyoruz sonsuzluğa hep birlikte.
Kaderimiz bir Beyim;
Kader birliği etmişcesine..!

Evet;
İnsanız Beyim,
Başka şey bilmem.
Buyurun soy ağacı;
Peygamber Âdem…