İşgal edilmiş beyin;
Sen neyin türküsünü söylüyorsun ki Beyim ?
Ağlar mısın güler mi,
Söyle ben ne bileyim..!

“O kötü, bu kötü.” dedi,
Dedim: “Ya sen, evet sen?”
Keşke bir kere de, iyi olmayı denesen!

“Eller,” dedi Şair, “eller…”
Bir elinde zehir,
Diğerinde panzehir.
Söyler misin bayım, sence bu nedir?

Ve Şair:
Kişi dedi,
İnandı mı görür,
İnanmadığının körüdür!

Ey Can,
Boşuna çığırtkanlık etme.
Sevdiğini överek değil,
Severek göstereceksin!

Duvar adam!
Bir kere gülmez.
Takılır saman çöpüne,
Hezeni görmez.
Her şeyi bilir de Beyim;
Kendini bilmez!

“Ey Dost!” dedim,
“Seni başkasına tercih edene ne demeli sence?”
Birden tarifsiz çehresiyle,
“Dost, dostunu satmaz.” dedi bence.

Gaflette darlık,
Gayrette varlık.
Yetmez mi bu lakaytlık ?
Beyim;
Bıraksak mı artık..!

Perdeler,
Evet dev dev perdeler.
Cellatlar diyarı bayım,
Paramparça gövdeler..!

Ve şair ekledi:
“Kelebekler.” dedi,
Evet kelebekler…
Bunca cellat elinde,
Parçalanmayı bekler!

Öyle ya;
Aşk, âşığı sever…
Akıl dedin de beyim,
Âşıkta akıl ne gezer?

Evet;

“Ruh kendine benzeyeni sever.” dedi,

“Ya aşk ne eder?” dedim.

Gülümsedi;

“Git başımdan.” dedi,

Şems yüzlü sevgili…!