Kötülüğe muhalefet,
Güzelliğe destekçi ol,
Oğul; Düşünürsen eğer,
Ne güzel bir yol…

‘Toparla’ dedi teşvik,
‘Uzaklaştır’ dedi kaçtık.
Bu nasıl bir mutluluk ?
Şaştık beyim,
İnan ki şaştık..!

İki hece bir cümle,
Buyrun evet bilmece.
Biri dedi “Anne”
Diğeri birden “Öf be” dedi “Öf be”

Evet;
Zirvede adet,
Sınırsız nimet.
Aman ne’me lazım,
Diz boyu külfet..!

Evet;
Evvel cinnet,
Sonra düzelt.
Burası dünya;
‘Ücret’ dedi Beyler,
Lütfen ücret..!

Evet;
Dosta yanlış yapmadı,
Darağacını boyladı.
Vefa dedinde Bayım,
Yoldaşını satmadı..!

Denklik, denklem.
‘Söyler misin’ dedi ‘bu nedir?’
Dedim ki; En iyisini istemem,
Kendimi bilir, 
Hem, başka şeyde bilmem…

Sen denizsin,

Göl değilsin ki bulanasın.
Bırak dost;
İsteyen istediği kadar taş atsın..!

‘Kimsenin kendini alim gördüğü yok beyim, telaşlanma.’
O’ bir ayna;
İnsan insanın,
Aynasıdır sonuçta..!

Dünya bu;
Karıştırma bırak.
Acep kim demiş,
Ölüm son durak.
İnsanız bayım;
Sen insanca yaşamana bak…

Her bahar mevsimi beyinlere kin yerine,
Şefkat ekilse keşke.
Söyle be kirve;
İnsanlık öldümü sence..?

Ve Şair ekledi;
Güneş misali,
‘Kabire giren tendir, can değil ki.’ dedi,
O Şems yüzlü sevgili…