‘Aşk nedir?’ dedim,
‘Çiledir’ dedi.
‘Anlamadım’ dedim,
‘Aşk olsun sana’ dedi.
O güzeller güzeli Sevgili…

Ey Can,
Kalbin gayesi sevmek.
Evet, marifet ise;
Onu sevgiliyle meşgul etmek…

Cellat bu,
Bu şirinlikte neyin nesi?
Evet, kafeste beyin;
Sahibinin sesi!

Tepeden bakış,
Hadi gül, kasıl.
Gölgende ölüm;
Ona bak asıl!

Öyle ya;
Gönülden gönüle bir yol vardır, görünmez.
Eren erdim, görense gördüm demez!
Evet Dost; Aşıklar ölmez…

Kan damlamış beyne,
Zihinlerde kin!
Sen zehirli tohum;
Seni eken kim?

Evet;
Tek başına bile kalsan,
Sen hedefine odaklan.
Koltuk değneklerini bırak,
Başarı, başarısızlıktan geçer evlat!

Aşk ağlatırken;
Bedel ödemeden baş köşelere oturanlara
Ben ne deyim beyim…?

Yürüdüğü yolda mazerete takılanla,
Yol yürünmez evlat!
İkna etmeyi bırak,
Sen yürümene bak...

Birden “Bana bak!” dedi,
“Ezer geçerim şimdi.”
Dedim ki:
Karakter meselesi bu Beyim;
Filler istese de incelik gösteremez ki!

Evet,

Elleriyle cellatlık edeni anladık da;

Dilleriyle cellatlık edeni,

Anlayamadık be usta..!

Dedim Sevgili:
Aşkı akılla boğmak nedir sence?
Gülümsedi:
Aşk’ın kendine sor dedi bence…