Aslından kaçış,
Birlikte korku.
Mutluluk şarkısı;
Peykeler doldu..!

Dedim ki Devre:
Bu sesler de neyin nesi?

Dedi ki:
Mazlumun gür sesi,
Evet, yurdumun yükselişi!

Gayesiz beyin,
Semiren gövde.
Pespembe hayat,
Değil mi devre..!

Sen ey yolcu!
Bir mermi deyip de geçme;
Çanakkale, geçilmedi işte!

Her biri ayrı ırktan olsa bile,
Kim zincir vuracakmış ki bu asil millete..?

Bin kilit vursan da,
Bir gafil yeter ona.
Dost, aman ha;
Vatan bu vatan sonuçta..!

Evet, zehirli tohum,
Bozuldu genler.
Körpecik beyin,
Etmeyin beyler!

Kin yüklü beyin,
Donuk çehre.
Şefkatli çoban,
Cahil mi sence?

Derler ya;
Seven yok, inanan çok.
Yokluk kapısı be dost,
Şirin varda Ferhat yok..!

Evet !
İnandım deyip, güvenmemek.
Söyler misin Beyim;
Sence bu ne demek..?

Dedim Dost:
İnsan, insanı boğar mı sence?
İnsan, insanca kaldığı sürece,
Güzellerin en güzelidir, dedi bence…

İşgal edilmiş beyin;
Sen neyin türküsünü söylüyorsun ki Beyim ?
Ağlar mısın güler mi,
Söyle ben ne bileyim..!

“O kötü, bu kötü.” dedi,
Dedim: “Ya sen, evet sen?”
Keşke bir kere de, iyi olmayı denesen!