Aslından kopuk,
Özüne yaban.
Al sana mutluluk,
Devasa yalan..!

Evet;
Ekmek verenin elini kap.
Etme beyim,
Yazmaz bunu yüz dört kitap..!

Beyim;
Kırk kanıt sunduk,
Vefasız birine.
‘Tamam da’ dedi,
Niçin ve niye..?

Sen;
İnandığın yolda yeter ki bir adım at.
‘Kader gayrete aşıktır.’
Demezler mi evlat..!

Demir bu;
İstediğin kadar altın suyuna batır.
Beyim merkep yavrusu,
Değil mi katır..!

‘Aşk’ dedim,
‘Gam’ dedi yoğrul.
‘Dirilik’ dedim,
‘Kalk’ dedi doğrul..!

Evet;
Bir varsın, bir yoksun.
Ömür dediğin iki hece be dostum,
Sen hele bir gülümsede !
Bırak ne olursa olsun…

Zaten yolundaydı,
‘Herşey yolunda.’ dedi.
Yoluna yoldaş olduğum,

O’biricik Sevgili..!

Aman ha evlat !
Bügün ‘aşılmaz’ dediğin minicik  zorluklar,
Yarın dağlar gibi karşına çıkar..!

Alim ya da bilgin,
Beyim ben bilmem,
Sen bilirsin !
Sahi karakter konusunda ne dersin..?

Ey Can;
Şefkatsizden sevgi dilenmek yerine,
Sevgilinin kapısını çalsaydın keşke,

Sevgili bu, en sevgili neticede…

Beyinlerde örümcek,
Her bir ağı bin ilmek.
Kaplumbağa misali Beyim;
Kabuğunu beğenmemek..!