Merhamet, yaradılana şefkât!
Bu ne kibir, nedir bu hırs?
Kovuldu bu yüzden iblis!

Çehrende tebessüm,
Ne kadar şefkatlisin!
Bu ne merhamet;
Sahi sen kimsin?

İşte yeşil kubbe,
Yakışmış Hüzün Gülü’ne.
Bak Ömr-ü Şerifine;
Yarısı hüzün, yarısı çile.

Gam çekme ey can!
Dost mu olur vefasızdan?
Katran bu; kaynat!
Şeker olmaz ondan.

Vatanım, barınağım,
Biricik sığınağım.
Dalgalan üzerinde sen
Ey Şanlı Bayrağım..!

Ey Can!
“Gül” dedin ya;
İncitme sakın hâ!
Gönül bu ya;
Kırılır dokunduğunda.

Elbet Hak yerini bulur,
Sanma yaptığın yanına kalır!
Derler ya: Zulüm ile âbâd olanın,
Sonu berbâd olur!..

Sen yaradılanı sevsen,
Kimseyi incitmesen!
Sevmese yaratmazdı;
Ah bu sırrı bir bilsen…

Oğul;

Güzellik tende değil, Can' da !

Mecnun bu evlât,

Kusur mu görür Leylâ’da?

Sımsıcak bir Temmuz,
Gecesi buz!
Ey “Hafîz” olan Rabbimiz;
Bu son yurdumuz.

Sen! 

Ey bin yıllık şanlı çınar,
Budandıkça kök salar.
Bekliyor surda, bak;
Ulubatlı Hasan’lar!..

Doğu, Batı, Güney, Kuzey, Egeli;

Bu Vatan hepimizindir, ebedî!