Dünya bu: çile ! 

Misafirsin üzülme. 

Bir tebessüm etsen de; 

Güller açsa çehrende.

Semir!
Kul hakkı kemir. 

'Emeğe saygı' dedin de, 

Sahi Beyim; bu nedir..?

Oğul; ne demişti Peygamber Tâif halkına hatırla! 

Hadi evlât, sen münkirlere aldırma…

Benlik yılanı, Bir kaldırdımı başı; 

Tanır mı Evlât, gardaş gardaşı!..

Ben Elif dedim, Sen sırıtıp güldün! 

İblis ne idi dün? Gördün işte

bugün!..

Cennet kokulu Annem, 

Evet goncası ben. 

Sakın ha evlât; 

“Öf” bile deme sen!..

Bahtın açık ola, 

Çehrende güller açıla, 

Bugün Cumâ ! 

Haydi mübârek ola…

Vefâsızdan Gül’e ne;

Bırak gitsin üzülme !

Bülbül Gül’e, kuzgun leşe...

Ey Can! 

Nedir bu “Sen-Ben” davası? 

Değil mi Peygamber Âdem, 

Hepimizin Babası?..

“Çok bilmiş ya güyâ,

Ah seni İblis! 

Marangoz Zekeriya,

Evet! Terzi İdris…”

Marifet gül olabilmek, 

Gülü gülde görmek. 

Aşk mı dedin ey Can? 

Gülü dikeniyle sevmek…

“Oğul; Kadın bu! 

Cennet kokulu O ! 

İncitme evlât; 

İncitir seni Hak!..”