Ey aşkın güzelciği Züleyha!
“Yusuf’tan güzeli var” dedin ya;
Sahi, kimdi O?
Söyle O’nun aşkına!

Âşıktır Veysel, candır nefesi.
Neşet dedin de; bozkırın tezenesi,
Mektebi sevgi, evet

Aşk’tandır icazeti;
Sen ey Seydiyarlı, hayyât terzi...

Ey Oğul!
Baktınmı sanırsın Musâ,
Birde ne görürsün?
Firavun’dur hâşâ!

Evlât!
Dünya bu; çile, dert.
Yaratılana merhamet et.
Misafiriz evet;

Gideceğiz elbet!..

Sen taş atan adam!
Ne der acep sana atan?
Gel etme, eyleme
Senin de değil mi bu vatan..!

“Çoban!” Öyle mi..!
Peygamber mesleği…
Beğenmedi iblis,
Evet; Atan Âdem’i..!

“Huzur” dedin de evlât;
Hak’la meşgul olursa kalp,
Bırakır mı onu Şefkâtli Rab?..

Nedir bu çehren?
Küsmek için bahane arıyorsun.
Etme gönlüme yük;
Beynimi kemiriyorsun.

Oğul!

Üzülsen de üzme,

Hor görüp küçümseme,

Bak Hünkâr Pîrime;

Evlat! İncinsen de incitme…

Ey Can!
Bırak gülsünler.
“Kim bu gafil?” desinler.
Sen “Aşk” de…
Mansur gibi ipe çeksinler!

Dünya bu; devran!
Bunca yıl geçti bir an.
Dün gitti Ey can,
Bugün!
Haydi davran.

Ölü gayret,
Al sana irâde!
Hazır bahane;
Heyhât kadere!