Çile!
Bir ömür boyu.
Şefkât en güzel huyu.
Sevgili!
Sen, ey hüzün Gülü…”

Ey Can..!
Kusurcudur iblis.
Biz Âdem’in çocuklarıyız!
Elestüde, ebedde biriz.
Evet şefkatlidir bizim Rabbimiz…

Gül secdede,
Sırtındadır Gülcük.
Uzatır secdeyi,
Şefkât Peygamberi…

Cahili, cesareti;
Âlimi, kibri perişan eder!..

Sen, Ey Taassup!
Ne bu körlük, 

Nedir bu ‘ben’ ? 

Bak; iblis çatladı gülmekten…

Bunca nasihat yola getirmedi seni.

Bir musibete bel bağladın öyle mi?..

Çok bilmiş ya güyâ!
Ne demeli acep buna?
Hak adına yol kesen,

Bak şu zavallıya…

Tebliğ; 
Evet, Hakk’ın emri. 

Bırak düzeltmeyi! 

İncittin, düzelmişleri…

Allah’ımızın Settar ve Gaffar

olduğunu bilipte,
Başkasının kusuruyla uğraşan,
Kendi ayıp ve kusurunu

görmeyenden daha şefkatsiz ve

basiretsiz kim olabilir?..

Ey Evlât!
Eğer nefsinin esiri değilsen;
Sana edep öğretenlerden değil,
Edepsiz sefillerden kaç!

Kutlu şehir Konya’da,
Belh’li Celâleddîn Hoca…
Görmeseydi Şems’imi;
Olur muydu Mevlâna..?

Mevlâna’yım

Hâmuşum Şems’ime!
Gül kırbaç olur!
Atılır mı hiç;
‘Aşk’ diyen

Gönül Erine?..