-Bırak şunu yaramaz bi insan!
Gördün mü?
-Duydum be adam!
İftira,gıybet haram.
-Anlamadım?
Bekle, anlatır sana Hak o zaman!

“İnne Meâl Usri Yusrâ”
Buyurdu Hakk..!
Akrep daraldı mı ne yapar evlat..?

Medet yâ;

Barak Baba, Sarı Saltuk,

Pîr Ahmed Yesevî.
“İncinsende incitme” buyuran;
Hünkârım Hacı Bektâş-ı Velî.

Vatanım! 

Biricik barınağım.
Ne hâle düştü,

Vatanını kaybedenler;
Aman Allah’ım!..

Ezelde bir, ebede gideriz!
Oğuz, Selahaddîn,

Can Hüseyin’leriz!..
Vatanı bir, bayrağı tek;
Evet! Biz asil bir milletiz…

At iftirayı,
İzi kalsın öyle mi?
Bilmem ki ne der;
Allah ve Peygamber’i!..

Yakışır mı hiç ikiyüzlülük,
Hakk’ın güzel kuluna?
Bak ne diyor Aşk eri Mevlânâ:
“Ya olduğun gibi görün, ya

göründüğün gibi ol.”
Ne olur Allah aşkına…

Yanlışta ısrar niye?
Ne bu hırs, kinin kime?
Dön Hakk’a gel etme!
Sahi inadın kime..?

Çile Peygamberi, Ashâb-ı Güzin.
Yolumuz çile, hüzündür bizim.
Hacı Bektaş, Âşık Yunus hepimizin.
Evet; yolumuz sevgi, şefkattir bizim.

Ey can:
Derman olur dert,
Aşk ağlatır elbet.
Hele bir sabret..!

Mehmetçik’tir Muhammed’in mânâsı,
Korkutur düşmanı “Allah Allah” sedâsı,
Kurban oldu bunca ana kuzusu,
Vatan aşkı imândandır! değil mi..?

Taş gibi olursa kalp,
Kâr etmez ona nasihat.
Ey Hannân olan Rab;
Kul ki Sen’in en güzel eserin…