Dedim ki;

'Yüzünde tebessüm,

Sahi hep böyle misin?'

Birden öyle bir gülüverdi;

İnan ömre bedeldi!..

İncitmem insanı,

İnan ölsemde.

Gölge misali ölüm;

Zaten ensemde!..

Hey Hak !

Vicdandan yoksun,

Şefkâtten ırak,

Mangalda kül kalmadı;

Üfleme bırak!..

Hoşgörü yerine,

Kin yüklediler beyine.

Kurbanlar sunuldu Bayım;

Gölgelerin gücüne!..

'Sen kimsin?' dedi,

'Hem ederin ne.'

Dedim 'Hiç, hiçim işte.'

Yetmez mi bu sence..?

Ey Can !

Kâbe dedin de;

Kimi evin, kimi de ev sahibinin derdinde,

Gönül buya, gönül neticede...

Ey Can dedim;

İncinir, incitmezsin.

Sahi sen kimsin?

'Bilmiyor musun?' dedi,

Vallahi Aşk olsun...

Şair der ya;

'Öz yurdunda parya.'

Ayasofya,

Kırıldı zincirler sonunda,

Öyleya kim demiş,

Gönüllere vurulur pıranga!..

Pir Kulfakir der ya;

'Çıkarma gönlünden,

Dinim imanım.

Sana muhtaç, sana nâlânım.'

Ey Gül Şehrindeki Gül Sultanım!..

Hüzün Gülü;

Öz yurdundan ettiler, incittiler seni

Sen Sevgili,

İncitmedin ki kimsecikleri!..

Oyun içinde oyun,

Uyutulmuş beyin.

Cananı candan ettiler,

Bak cambaza Beyim!..

Dedi ki;

'Ne idik ne olduk?'

Dedim ki;

Yokluk bu,

Gam ile dolup aşk ile yoğrulduk...