Dost, der ya Aşk Eri Nesîmi; 

'Vay başıma!' 

Evet Bayım alıştık, 

Bunca münkir taşına..!

Aldırma be Evlat; 

Hani 'Başka kapı varmı ki?' demişti,

Evet zaten gidecekti..!

Evet hoyratlık ! 

Herşeye bahane. 

De hele kirve; 

Kader mi bu sence..?

Devlet bu! 

Hem ekmeğini ye, 

Hem de diş bile. 

Sahi Bayım; 

Bu doğru mu sence..?

'Fikirler' dedi, 

'Mevsimler misali.' 

Dedim ki; Sevgili, 

Bunca çiçekler, 

Niçin sürgün yedi..?

Hadi kör, 

Bari nankör olmasa. 

Ne yapsak, ne etsek, 

Yaranamadık be Usta..!

Birden alaylı çehresiyle; 

'O kim ki?' dedi öyle, 

Dedim ki; 

'O bir insan yetmez mi sence..?'

Bu nasıl bir incelik, 

Yahu güldürme. 

Gül koklamak yerine, 

Laf sokarsın habire..!

Mehdi mi? 

Gelirse eyvallah. 

Bak işte geldi Rasulullah. 

Bunca ulema, nice evliya; 

Bilmem ki, yetmiyor mu sana..?

Şöyle bir baktı, 

'Nerelisin?' dedi, 

'Norüyon?' dedim anladı, 

'Gurban olurum.' dedi, ağladı...

Hani Şair der ya; Korkma ! 

Aman ha Evlât !

Sahip çık bu cennet Vatana. 

Selâm olsun, 

'Ya İstiklâl ya ölüm.' diyen, 

Şanlı atama..!

Ve şair ekledi; 

'Taş çıkarttın güllere' dedi, 

O gülüşün ile sevgili...